علایم فاز افسردگی در بیماری دو قطبی چیست؟

قطب افسردگی دقیقا مخالف قطب مانیا در این بیماری است، به این معنی که روحیه و رفتار بیمار و نیز افکار و اندیشه بیمار در این مرحله صدو هشتاد درجه با یکدیگر تفاوت دارند.

علایم بیماری در فاز افسردگی عبارتند از:

1. خلق افسرده. بیمار احساس پکری، غمگینی دارد، شاد نمی شود و چیزی او را خوشحال نمیکند. این در حالی است که بیمار در فاز مانیا بدون دلیل روشن و علت واضحی شاد و روحیه بالایی دارد.

2. اعتماد به نفس پایین. در فاز افسرده بیمار از اینکه بتواند دست به کاری و اقدامی بزند هراسان است و به خود اعتماد ندارد. در حالیکه در فاز مانیا بیمار حتی بدون مطالعه و فراهم بودن شرایط لازم، دست به اقدامات بزرگی مانند خرید و فروش خانه، صدور چک، حتی چک های بی محل نموده و ترس از عواقب آن را به خود راه نمیدهد.

3. بی علاقگی و دلمردگی. در مرحله افسردگی بیمار علایق خود به کارها و فعالیت های قبلی از دست میدهد، کم کار میشود و تمایل به گوشه گیری پیدا میکند. در حالیکه در مرحله مانیا پر کارشده، مرتب در تقلا و تلاش است و در واقع خستگی ناپذیر میگردد.

4. بی انگیزه شدن. بیمار افسرده کشش و انگیزه لازم برای انجام کارهای حتی جاری خود را ندارد. به کارهای خود بی رغبت میشود و آنها را پشت گوش میاندازد. در حالی که در مرحله مانیا

بالعکس تا کاری را به نتیجه نرساند آرام و قرار ندارد، تا حصول نتیجه روز وشب پیگیر کار میشود و برای تحقق آن به افراد مختلف و نهادهای ذیربط مرتب سرکشی میکند.

5. افزایش خواب. در مرحله افسرده خواب بیمار افزایش مییابد و حتی اگر نخوابد تمایل دارد بیشتر وقت خود را در رختخواب بگذراند. در واقع بیشتر اوقات خسته و کسل است. در فاز مانیا بیمار خستگی بردار نیست، صبح تا شب فعالیت دارد. خوابش به حدود 2 تا 3 ساعت در شب کاهش مییابد و فردا صبح سر حال و بدون خستگی از خواب بیدار میشود.

6. فراموشی و جریان فکر کند.

بیمار افسرده به سختی فکر خود را متمرکز میسازد و به دشواری قادر است در مورد مطلبی خوب فکر کند و تصمیم بگیرد، فکر خوب کار نمی کند، حواسش پرت است. در حالیکه همین فرد در مرحله مانیای بیماری به سرعت فکر میکند و تصمیم میگیرد. سرعت فکر او بسیار افزایش مییابد و گاهی این افزایش سرعت فکر به ناتوانی در تفکر منسجم و هدف مند منجر میگردد. افکار در ذهن بیمار در مرحله مانیا به سرعت برق ممکن است جریان پیدا کرده و باعث میشوند که از یک فکر به فکر دیگر پرش کنند.

· معمولا بیمار در مرحله افسردگی بسیار ناراحت و کلافه است و دوست دارد هر چه سریعتر از دست آن خلاص شود در حالیکه علایم فاز مانیا را خوشایند دانسته و از درمان فراری است.

· از طرف دیگر بر خلاف بیمار، اعضاء خانواده بیمار از فاز مانیا بیشتر نگران هستند زیرا بیمار دراین مرحله دست به اقداماتی میزند که عوارض بسیاری دارد و خود و خانواده را دچار مشکل میسازد.

· توجه به علایم بیماری در مراحل مانیا و افسردگی باعث پیشگیری از عود مکرر بیماری شده وفرد قادر خواهد بود به بیماری خود غلبه نماید.