علایم قطب مانیا در بیماری دو قطبی کدام است؟

همانطور که قبلا توضیح داده شد بیماری دو قطبی دارای دو مرحله است: مرحله مانیا و مرحله افسردگی. در این بروشور تنها به قطب مانیا و علایم آن پرداخته میشود و علایم مربوط به قطب افسردگی در بروشور دیگری توضیح داده خواهد شد.

علایم قطب مانیا

1. شادی مفرط در خلق و خوی بیمار. بیمار زیاد شوخی میکند، دیگران را به شوخی و مزاح وا میدارد. این رفتار او تا جایی ممکن است شدت یابد که از بیان جملات و عبارات زشت و مستحجن نیز پروا نکرده و رفتارهایی مهار گسیخته و بی مهابا نشان دهد.

2. عصبانیت و تحریک پذیدی. گاهی بجای خلق شاد، بیمار بیشتر عصبانی و تحریک پذیر میشود، در این صورت زود از کوره در میرود و ممکن است پرخاشگری کند.

3. پرحرفی. بیمار ممکن است مرتب حرف بزند، با گوشی تلفن صحبت کند و این کار آنقدر ادامه پیدا میکند که به گرفتگی صدا و صدای خروسکی شدن منجر میشود.

4. خود بزرگ بینی. در برخی موارد بیمار ممکن است دچار افکار خود بزرگ بینی شده و خود را صاحب توان و قدرتی بداند که البته فاقد آن است و به واسطه این اعتقادات غلط دست به اقدامات واهی بزند. مثلا ممکن است باور داشته باشد که اخیرا فردی بسیار مهم از نظر مذهبی شده و نقش رسالت و رسانیدن به مردم را پیدا نموده است.

5. کم خوابی. پس از شروع بیماری الگوی خواب بیمار تغییر یافته و بشدت کم خواب میشود بطوریکه ممکن است در طول شبانه روز فقط دو ساعت بخوابد.

6. بیش فعالی. بیمار در تمام روز و حتی شبها که نمی خوابد دچار پرکاری و پرگویی میشود. فعالیتهای او معمولا به یک کار و هدفی متوجه میگردد هر چند که فعالیتهای بیمار ممکن است از نظر خانواده منطقی نباشد.

7. انجام اعمالی خطرناک و مضر. بیمار در اوج بیماری ممکن است توانیایی ارزیابی خطر و رفتار های خطرناک را از دست بدهد و به کارهایی مبادرت کند که در حالت سلامت روانی از آنها اجتناب میکند. رانندگی سریع و پر خطر، ولخرجی و خردیدن اجناسی که مورد مصرف بیمار نمی باشد و نیز اقدام به بر قرار روابط جنسی به مهابا از جمله این موارد است.

· مجموعه علایمی که توضیح داده شد لزوما برای تشخیص بیماری ضرورت ندادند، بلکه هدف آشنایی بیماران و خانواده آنها با طیف علایم بیماری است. برخی از این علایم در گروهی و برخی دیگر در عده ای دیگر از بیماران دیده میشوند.

· هرچه بیمار علایم بیشتری از مجموعه علایم فوق را داشته باشد، بیماری وی شدید تر است.

· باید مراقب بود که وجود علایم کمتر ما را از تشخیص بیماری در مراحل خفیف و اولیه بیماری منحرف نکند.

· باید دقت کنیم که بیماری یا عود مجدد آن ناگهانی و یک دفعه شروع نمیشود. شروع بیماری تدریجی است و کم کم در صورت عدم درمان و اقدامات پیشگیرانه بر شدت آن افزوده میشود. همینطور مرحله بروز علایم نیز یکسان نمی باشد بطوریکه ابتدا در خواب بیمار اختلال ایجاد میشود و بتدریج عصبانی و تحریک پذیر شده و بعد پرحرف میشود. در مراحل بعدی بیش فعالی و هذیان خود بزرگ بینی و نیز رفتارهای خطرناک بروز میکند.